ΑΡΓΑΛΑΣΤΙΩΤΗΣ

ΤΟ ΠΗΛΙΟ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΝΑΡΞΗ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ 1821 1821-2021: Η άδοξη επανάσταση στο Πήλιο και έργο του ‘Ανθιμου Γαζή Το ξεκίνημα της Επανάστασης στον Μοριά το 1821 και ο ξεσηκωμός που ακολούθησε βρήκε ευήκοα ώτα και σε άλλες περιοχές του Ελληνισμού, αλλά φαίνεται ότι άλλοι δεν ήταν προετοιμασμένοι και άλλοι δεν ήθελαν να «ξεβολευτούν» από την επικρατούσα κατάσταση. Ο αγώνας στο Πήλιο και τη Μαγνησία δεν ήταν καθόλου εύκολος, αφού οι προεστοί των χωριών δεν συμφωνούσαν, οι δυνάμεις και τα όπλα λιγοστά. Επιπλέον οι Τούρκοι των Λεχωνίων, του Άνω Βόλου και της πόλης κλείστηκαν για ασφάλεια από τις 29 Απριλίου στο Κάστρο και πήραν τα μέτρα τους μεταφέροντας εκεί κι ό,τι πολύτιμο είχαν. Το Πήλιο, που εκείνα τα χρόνια ευημερούσε από κάθε πλευρά, κάθε άλλο παρά ένιωσε την καταπίεση της οθωμανικής σκλαβιάς, αφού οι κάτοικοί του στα 24 φημισμένα χωριά του, απολάμβαναν σχεδόν πλήρη αυτονομία, ζούσαν από την πλούσια παραγωγική γη τους και είχαν ελεύθερες εμπορικές δοσοληψίες με τη Δύση και γεν...

Ο Λιόντας ο ληστής (Στο Γιώργο Κουπαρούσο) Στίχοι: Παπαδόπουλος Λευτέρης - Μουσική: Λοΐζος Μάνος (1972) της Σοφίας Ντρέκου   Απρίλη, στην Αργαλαστή πιάσαν τον Λιόντα τον ληστή που 'χε τα χέρια τέσσερα τα πόδια δεκατέσσερα κι έβλεπε κι απ΄ την πλάτη μ΄ ένα μεγάλο μάτι... «Τι φταίει που ΄γινες ληστής;» τον ρώτησε ο δικαστής «Φταίει που ΄χα χέρια τέσσερα και πόδια δεκατέσσερα μα πιο πολύ το μάτι που έβλεπε απ΄ την πλάτη» Ο Λιόντας ο ληστής: αφηγείται το ιστορικό του τραγουδιού ο στιχουργός Λευτέρης Παπαδόπουλος… Εδώ ο Λευτέρης Παπαδόπουλος προσπαθεί να περάσει πιο έντονα πολιτικά μηνύματα , κάνοντας λόγο για «τον Λιόντα το ληστή», τους «χαροκαμένους» και τους «προδομένους» μέσα από το «Ήλιε μου σε παρακαλώ» και τον «Κουταλιανό», όπου μπορεί μεν να αναφέρεται κατ' επίφαση στον «Τζίμη τον τίγρη», αλλά ουσιαστικά μιλά για τον δικτάτορα Παπαδόπουλο που ακουγόταν τότε ότι στεκόταν «σούζα» μπροστά στη γυναίκα του...!   Μια τέτοια προσπάθεια φυσικά κα...

  ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΚΑΛΛΙΣΤΕΙΑ ΣΤΟ ΠΗΛΙΟ ΠΗΛΕΑΣ, ΘΕΤΙΔΑ & ΤΟ ΜΗΛΟ ΤΗΣ ΕΡΙΔΟΣ Άλλο ένα µεγάλο μυθολογικὀ γεγονὸς για το οποίο είναι γνωστὸ το βαθύσκιο Πήλιο είναι οι γάμοι του Βασιλιά της Ιωλκού Πηλέα και της Νεράιδας Θέτιδος. Η Θέτις ήταν Νεράιδα του Πηλίου όμορφη, και μάλιστα λένε πὼς ήταν καὶ ζωηρή!   Ο Πίνδαρος στον «όγδοο Ισθμιονίκη» του, μας λέει πως... «τά έπαιζε» η θελκτική Θέτις με τον Ποσειδώνα και με τον βαρύγδουπο Δία μαζί, που: «Για το γάμο της Θέτιδος µάλωσαν -που κι οι δύο τους την ήθελαν -δαμασμένοι ἀπ᾿τον έρωτα - να την έχουν γυναίκα τους όμορφη.» Μα έφτασαν στ᾽ αυτιὰ της ζηλότυπης Ἡρας τα κουτσομπολιά αυτά του Πίνδαρου. Καi τότε η νόμιμή γυναίκα του Δία καλεί τη Θέμιδα και της λέει συγχυσμένη, πως ο προκομένος ο άντρας της και ο άλλος ο γερο-Ποσειδώνας είναι ξεμυαλισμένοι με τὴν όμορφη Θέτιδα και κοντεύει να ερθούνε στα χέρια για τον έρωτα της µμικρής Νεράιδας του Πηλίου κι’ όλο στις ακρογιαλιές του ξημεροβραδιάζονται «μόνο κοίταξε τώρα εσύ, Θέτιδα, που είσαι ...

   ΤΟ ΠΗΛΙΟ ΣΤΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ    Ο ΠΡΩΤΟΣ ΠΗΛΙΟΡΕΙΤΗΣ ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ ΧΕΙΡΩΝΑΣ Δεν είναι µόνο σήμερα που γίνεται λόγος για το καταπράσινο Πήλιο και τις ομορφιές του. Απὸ τα πανάρχαια, τα μυθικά ακόμη Χρόνια το Πήλιο ήτανε ξακουστό. Ας ρίξουμε λοιπόν, αν θέλετε, μια µατιὰ στους χαριτωµένους αρχαίους μύθους, που σχετίζονται με τὸ ωραίο αυτὸ Θεσσαλικό βουνό, το στολίδι του τόπου µας, που πρέπει να γίνει και το στολίδι του Ελληνικού Τουρισμού. Εκεί, µέσα στις καταπράσινες ρεμματιές του βαθύσκιου βουνού, κάτω από την δροσερή σκιά των προαιώνιων πλατανιών και αγριοκαστανιών είχε την κατοικία του στα αρχαία - μυθικά χρόνια, ο Κένταυρος Χείρων, που ήτανε γιός του Κρόνου και της Φιλύρας και συνεπώς αδελφός του Δία του Βασιλιά των Θεών.  Ο Χείρωνας  αυτός ήταν ο αγαθός Δαίμων του Πηλίου και φημισμένος σοφός. Ήταν «ο Δικαιότατος των Κενταύρων» όπως τον αποκαλούσαν οι Αρχαίοι. Και ήταν ακόμη περίφημος γιατρός, επιτήδειος χειρουργός, όπως μαρτυρεί και το όνομά του (Χείρων θα πει ...

Ιστορική Αναδρομή (γενικά και συγκεκριμένα για ναυσιπλοϊα και ναυτιλία από την αρχαιότητα στο σημερινό Ν.Μαγνησίας) Από την αρχαιότητα, οι Έλληνες είχαν ταλέντο στην ναυτιλία. Ο διάπλους της θάλασσας είχε να κάνει με την καθημερινότητα τους, αλλά και με αποφάσεις που άλλαζαν τον κόσμο. Εμπόριο, εκστρατείες, θαλάσσια σύνορα, ναυμαχίες. Η περιοχή της Μαγνησίας έπαιζε πάντα έναν ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας. Αρχαία Ελλάδα Στην περιοχή της Μαγνησίας και πιο συγκεκριμένα από τον Ιωλκό (σημερινή πόλη του Βόλου), σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία, επιβιβάστηκαν στην Αργώ οι Αργοναύτες με σκοπό να μεταβούν στην Κολχίδα και να πάρουν το χρυσόμαλλο δέρας. Από τον οικισμό του Πλατανιά , στο Νότιο Πήλιο, κοντά στο ακρωτήριο Σέπια, στην παραλία Θεοτόκου υπάρχουν αρχαία ερείπια που χρονολογούνται από το 1150 π.Χ. Εκεί ναυάγησε μεγάλο μέρος του στόλου του Ξέρξη, όταν έπεσε σε θύελλα κατά τη διάρκεια της Περσικής εισβολής το 480 π.Χ. Ο Ελληνικός στόλος, ο οποίος αποτελούνταν από 300...

  ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ Ο Λαύκος, 58 χλμ. από το Βόλο, εικάζεται ότι κτίστηκε, γύρω στο 1700, εποχή που οι πειρατές λυµαίνονταν το Αιγαίο, αρχικά σε κοιλότητα του εδάφους, σε θέση δηλαδή προστατευμένη από εχθρικά βλέμµατα,. Εσωτερικοί μετανάστες από την Εύβοια, την ΄Ηπειρο και την περιοχή του Ολύμπου, υπήρξαν οι πρώτοι κάτοικοι. Σε κοντινή απόσταση, µέσα σε πλούσια βλάστηση µιας ρεματιάς, κτίστηκε, σε εποχή ακµής για το Πήλιο, το 1796, το µοναστήρι του Αγίου Αθανασίου, από τον αρχιτέκτονα Δήμο Ζουπανιώτη µε χορηγό τον περίφημο καπετάν-Στέργιο Μπασδέκη. Ο γλύπτης Μίλιος σκάλισε στην κόγχη του ιερού µια θεία λειτουργία που χαρακτηρίζεται από σχηµατοποίηση, γνώρισμα της λαϊκής τέχνης, αλλά και έντονη διακοσμητική διάθεση που εδώ ωστόσο συμβαδίζει µε τεχνική τελειότητα. Το ἐσωτερικό του καθολικού καλύπτεται από τοιχογραφίες που αποδόθηκαν σε τολμηρό, από την άποψη της επιλογής των χρωμάτων, άγνωστο κατά τα άλλα αγιογράφο, ίσως καλόγερο του μοναστηριού.   Ο Alfred Mezieres ...

  Στο Νότιο Πήλιο, από το χωρίο Λαυκο και κάτω αρχίζει να στενεύει ο τόπος, και να χάνεται το άπλωμα που συνάνταμε στην Αργαλάστη. Είναι τόσο το στένεμα, όσο περπατώντας μια ώρα απόσταση προς τα κάτω (3χλμ περίπου, προς τον Νότο) σε ένα μέρος, υπάρχει απόσταση μισή ώρα μόνο, από θάλασσα προς θάλασσα του Πελασγικού κόλπου. Από εκεί και πέρα, ο τόπος πάλι πλατένει λιγο, και σχηματίζει ένα βουνό το οποίο εκτείνεται από Δυσμάς προς Ανατολάς . Αυτό το βουνό είναι το παλιο Τισσαίον όρος του οποίου η δυτικότερη άκρη ονομαζόταν Αιάντιο Ακρωτήριο. Σε αυτήν την άκρη υπήρχε και πολύχνιο το παλαιό με αυτό το όνομα.    Οι Δημητριείς Δανιήλ Φιλιππίδης και Γρηγόριος Κωνσταντάς γράφουν στη Νεωτερική Γεωγραφία, Βιέννη 1791: “Εις την άκρη από το νότιο μέρος, είναι μια χώρα, Τρίκερι ονομαζόμενη, η οποία συναριθμείται με τα νησιά τόσο εις τα εκκλησιαστικά όσο και τα πολιτικά, επειδή είναι από κάτω από την επισκοπή της Σκοπέλου, και υπόκεινται εις τον καπετάν πασά. Επειδή οι Τρικεριώτ...

  Πραγματικά έργα τέχνης και στολίδια του Πηλίου είναι οι εκατοντάδες κρήνες του, διάσπαρτες στους διάφορους οικισμούς. Αποτελούν ένα χαρακτηριστικό και εντυπωσιακό δείγμα της πηλιορείτικης αρχιτεκτονικής και συμπληρώνουν τον πολεοδομικό εξοπλισμό των χωριών ενώ είναι χτισμένες με το μεράκι των λαϊκών μαστόρων. Συνήθως βρίσκονται στις πλατείες των οικισμών, στις εκκλησίες ή στα προαύλια των σχολείων, σε αγροτικές περιοχές ή στο λιθόστρωτο οδικό δίκτυο. Είναι μικρών διαστάσεων κατασκευές συνήθως φτιαγμένες από λίθους ενώ ποικίλλουν στη μορφή τους. Χρονολογούνται από το τέλος του 18ου και κυρίως του 19ου αιώνα. Οι βρύσες κατατάσσονται σε δύο διαφορετικούς τύπους, ανάλογα με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους. Υπάρχουν οι «απλές» βρύσες και οι «σκεπαστές» βρύσες.  Οι απλές κρήνες χαρακτηρίζονται από έναν λιθόκτιστο τοίχο, πάνω στον οποίο ακουμπούν και στην πρόσοψή τους διαθέτουν μια μονή ή διπλή τοξωτή εσοχή στο κέντρο της οποίας υπάρχει η «χούφτα», από όπου τρέχει το νερό. Δεξιά κ...