Λαύκος - Ένα χωριό με άπειρες Ιστορίες!

 ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ

Ο Λαύκος, 58 χλμ. από το Βόλο, εικάζεται ότι κτίστηκε, γύρω στο 1700, εποχή που οι πειρατές λυµαίνονταν το Αιγαίο, αρχικά σε κοιλότητα του εδάφους, σε θέση δηλαδή προστατευμένη από εχθρικά βλέμµατα,. Εσωτερικοί μετανάστες από την Εύβοια, την ΄Ηπειρο και την περιοχή του Ολύμπου, υπήρξαν οι πρώτοι κάτοικοι. Σε κοντινή απόσταση, µέσα σε πλούσια βλάστηση µιας ρεματιάς, κτίστηκε, σε εποχή ακµής για το Πήλιο, το 1796, το µοναστήρι του Αγίου Αθανασίου, από τον αρχιτέκτονα Δήμο Ζουπανιώτη µε χορηγό τον περίφημο καπετάν-Στέργιο Μπασδέκη. Ο γλύπτης Μίλιος σκάλισε στην κόγχη του ιερού µια θεία λειτουργία που χαρακτηρίζεται από σχηµατοποίηση, γνώρισμα της λαϊκής τέχνης, αλλά και έντονη διακοσμητική διάθεση που εδώ ωστόσο συμβαδίζει µε τεχνική τελειότητα. Το ἐσωτερικό του καθολικού καλύπτεται από τοιχογραφίες που αποδόθηκαν σε τολμηρό, από την άποψη της επιλογής των χρωμάτων, άγνωστο κατά τα άλλα αγιογράφο, ίσως καλόγερο του μοναστηριού.  
Ο Alfred Mezieres στην περιήγησή του στο Πήλιο (1852) θα γραψει σχετικά... "Το χωριό Λάυκος, τρία μίλια από τη Μηλίνα βλέπει προς τον κόλπο του Βόλου. Αποτελείται από 400, περίπου, σπίτια και οἱ κάτοικοί του είναι όλοι Έλληνες! το καλοκαίρι είναι ναύτες και καλλιεργούν τους κήπους που είναι διάσπαρτοι στα γειτονικά υψώματα. Περισσότερα από δύο εκατομμύρια πορτοκάλια συλλέχθηκαν κάποτε µόνο µέσα στην κοιλάδα της ΛΜηλίνας, αλλά πουλιούνται φθηνά, γύρω στα 13 φράγκα τα χίλια. Τα θαυμάσια αμπέλια που διαθέτει το χωριό δεν πλουτίζουν ούτε αυτά τους κατοίκους, επειδή το κρασί πληρώνεται λιγότερο απὀ 3 σαντίμ (3/100 του φράγκου) το λίτρο. Καθώς στα γειτονικά χωριά υπάρχει αφθονία προϊόντων και ο Λαύκος δεν έχει αρκετά µεγάλα κτήρια για να κάνει µακρινό εμπόριο, η γονιμότητα της γης δεν περιορίζει τη φτώχια της περιοχής. Οι ξένοι φθάνουν σπανίως σ’᾿ αυτές τις απόµερες περιοχές. Οἱ γέροι Λαυκιώτες είδαν µόνο δύο ξένους τα τελευταία 60 χρόνια. Γι’ αυτόν τον λόγο ο ερχομός µας έκανε µεγάλη αίσθηση στο χωριό και µάλιστα προξένησε και λίγο τρόμο. Αρχικώς µας εξέλαβαν για παράγοντες της τουρκικής εφορείας που θέλαμε να εισπράξουµε τους φόρους..."
Οι κάτοικοι ασχολήθηκαν µε τη γεωργία: κύρια προϊόντα, οι ελιές, τα σύκα, τα σταφύλια, τα λαχανικά, τα δηµητριακά, Ιδίως στάρι’ τα κρέατα οι κάτοικοι τα προμηθεύονταν από την Αργαλαστή, ενώ τα ψάρια από το Χόρτο ή τη Μηλίνα, επίνειο η τελευταία του Λαύκου.
Στην κορυφογραμμή του Νότιου Πηλίου, σε υψόμετρο 310 μέτρων με άπλετη θέα προς τον Παγασητικό κόλπο, βρίσκεται το αρχοντοχώρι του Νοτίου Πηλίου Λαύκος. Η πρόσβαση του γίνεται από το χωριό Μετόχι ή παραλιακά από το χωριό της Μηλίνας. Η απόσταση του από την πόλη του Βόλου είναι 54χμ.

Ένα ιδιαίτερο χωριό, με εντυπωσιακή μεγάλη πλατεία, πετρόκτιστες βρύσες και πλακόστρωτα καλντερίμια μέσα από τα οποία ο επισκέπτης μπορεί να ανακαλύψει γνήσια πηλιορείτικα αρχόντικα. Περπατώντας στις ανθισμένες γειτονιές του Λαύκου, οι όμορφες μυρωδιές από τις αυλές των σπιτιών και των βοτάνων που ευδοκιμούν σε κάθε γωνιά του Λαύκου και όλου του Πήλιου, είναι η πιο όμορφη ανάμνηση που παίρνει μαζί του ο επισκέπτης.

ΟΝΟΜΑΣΙΑ

Για την ονομασία του χωριού μας υπάρχουν πολλές εκδοχές και απόψεις, η επικρατέστερη όλων όμως αναφέρει πως προέρχεται από την λέξη “γλαύκος” που σημαίνει καθαρός, φωτεινός, όπως και ο ορίζοντας του Λαύκου.

ΙΣΤΟΡΙΑ

Στα τέλη του 15ου αιώνα, εμφανίστηκαν οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού, οι οποίοι αρχικά εγκαταστάθηκαν στην ρεματιά της Παλιόβρυσης, φοβούμενοι τους επιδρομείς (Τούρκους και πειρατές). Στην συνέχεια, καθώς τα χρόνια περνούσαν και συνθήκες σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο παρουσίαζαν βελτίωση, άρχισαν να αυξάνονται οι κάτοικοι του χωριού, οι όποιοι έχτιζαν σπίτια σε διάφορα σημεία του χωριού. Πανέμορφα αρχοντικά ξεπρόβαλαν από κάθε σημείο του χωριού, τα οποία διατηρούνται με μικρές επεμβάσεις μέχρι και σήμερα.