ΑΡΓΑΛΑΣΤΙΩΤΗΣ

Το  Μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη Προδρόμου Συκής  ανεγέρθη με χρήματα των οπλαρχηγών του  Πηλίου , Κυριάκου και Στέργιου Μπασδέκη το 1795. Γραφικό, επιβλητικό, χτισμένο με πέτρα και ξύλο, βρίσκεται στην είσοδο του χωριού  Συκή , 1 χιλιόμετρο νότια της πλατείας.  Ζουμπανιώτες μάστορες ανέλαβαν το χτίσιμο του, ενώ ο γλυπτός διάκοσμος του φιλοτεχνήθη από τον γλύπτη Σπ. Μήλιο. Το Μοναστήρι καταστράφηκε εν μέσω της Επανάστασης, στις 2 Μαΐου του 1822 κι ανακαινίσθηκε το 1835 από Αργαλαστιώτες μάστορες των οικογενειών Πέτρου και Κοσμά. Εγκαινιάστηκε στις 24 Ιουνίου 1844 και κατοικούνταν από άνδρες μοναχούς, αδιάκοπα για έναν ολόκληρο αιώνα. Κατά το  Β' Παγκόσμιο Πόλεμο  εγκαταλείφθηκε από τους μοναχούς του, ενώ το 1971 ξεκίνησε μία προσπάθεια για αναστύλωση του με πόρους των κατοίκων του χωριού. Το 1984, με σχετική άδεια του τότε Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, εγκαθίσταται στη Μονή Γυναικεία Κοινοβιακή Αδελφότητα, η οποία παραμένει ως τις μέρες μας. Στην είσοδο τη...

  Η Παναγία η Λαμπηδόνα μέσα  από τους θρύλους και την ιστορία Από τα γνωστότερα παλιά μοναστήρια του Πηλίου η Παναγία η Λαμπηδόνα είναι από τα πιο αξιόλογα µνημειακά χτίσµατα του Βουνού µας.  Μονόκλιτη βασιλική, διαστάσεων 9,4 x 6,7 x 6,8 µ., µε θόλο που φουσκώνει σε κουµπέ στο µέσο της πλακοσκέπαστης στέγης, µε δυο επίσης πλακοσκέπαστα υπόστεγα στη δυτική και νότια πλευρά της, στηριγµένα σε καστανίτικες κολόνες που ακουμπούν σε πέτρινα πεζούλια, και μ᾿ ένα αρκετά αξιόλογο ξυλόγλυπτο τέμπλο.  Ανακαινισµένο µε ευρωπαϊκό πρόγραµµα πριν από κάµποσα χρόνια το ιερό αυτό χτίσµα αλλά και μέρος των κελιών του, παραμένει ένα αξιόλογο μνημείο της πηλιορείτικης λαϊκής αρχιτεκτονικής και γλυπτικής, κάτι που άλλωστε εξηγείται και από το γεγονός ότι έχει ανακηρυχθεί στα 1983 από το Υπουργείο Πολιτισμού Ιστορικό Διατηρητέο Μνημείο.  Επιπλέον όµως το παλιό αυτό μοναστήρι, που, µετά από πολύχρονη εγκατάλειψη λειτουργεί πια εδώ και µερικά χρόνια ως γυναικεία µονή. Είναι δεμένο ...

  Άγιος Απόστολος ο Νέος   Ο  Άγιος Απόστολος ο Νέος , (κατά κόσμον  Απόστολος Σταματίου ) γεννήθηκε στον  Άγιο Λαυρέντιο  του  Πηλίου  το  1667 μ.Χ.  Ο πατέρας του ονομαζόταν Κώστας Σταματίου και η μητέρα του Μέλω. Σε ηλικία 15 χρονών έμεινε ορφανός και το 1682 μ.Χ. πήγε στην  Κωνσταντινούπολη , όπου εργαζόταν σ' ένα  καπηλειό . Ο ξεσηκωμός Όσο ο (κατά την Ορθόδοξη Εκκλησία) Άγιος ήταν ήδη τέσσερα έτη στην Κωνσταντινούπολη, οι κάτοικοι της πατρίδας του (Άγιος Λαυρέντιος Πηλίου) επειδή καταπιέζονταν από την άδικη φορολογία, αποφάσισαν να στραφούν στους επιτρόπους του Σουλτάνου και να επιδιώξουν την οποιαδήποτε μείωσή της. Έτσι λοιπόν έφτιαξαν μία δική τους επιτροπή από κατοίκους που θα τους εκπροσωπούσαν. Όταν κατάφεραν όντως κάποια μείωση επέστρεψαν. Ο Βοεβόδας όμως δεν δέχθηκε τα έγγραφα των επιτρόπων του Σουλτάνου (τα απέρριψε ως πλαστά) και συνέλαβε τρεις από την επιτροπή των κατοίκων και...

Το κτίριο του Σχολαρχείου βρίσκεται εκεί όπου σήμερα στεγάζεται το Δημοτικό Σχολείο Αργαλαστής (βλ. εικ.).   Το σχολείο λειτουργούσε ως τριθέσιο και οι μαθητές του –σχεδόν αποκλειστικά αγόρια– ήταν απόφοιτοι Δημοτικού και προέρχονταν τόσο από την Αργαλαστή όσο και από τα γύρω χωριά. Στις αρχές του 20ου αιώνα (1910-1911) διευθυντής του υπήρξε ο γνωστός ποιητής και φιλόλογος Κώστας Βάρναλης. Στο σημείο αυτό, σκόπιμο είναι να αναφερθούμε στα γεγονότα εκείνα που αφορούν στην παρουσία του Βάρναλη στην Αργαλαστή, καθώς άθελά του ο Σχολάρχης ενεπλάκη στη διαβόητη υπόθεση των «αθεϊκών του Βόλου» μαζί με τον Διευθυντή του Παρθεναγωγείου του Βόλου, Αλέξανδρο Δελμούζο. Ο Κώστας Βάρναλης (1884-1974) καταγόταν από τον Πύργο της Ανατολικής Ρωμυλίας. Στις αρχές του 20ου αιώνα και ως το 1908, βρέθηκε στην Αθήνα, όπου και σπούδασε Φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή. Ο Βάρναλης, με αφορμή τα «Ορεστειακά», είχε εκδηλώσει από νωρίς την προτίμησή του στον δημοτικισμό. Την πρώτη εμφάνισή του στα Νεοελληνι...

  ΠΗΛΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΦΟΡΕΣΙΑ (ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ)   Μια από τίς πιο ενδιαφέρουσες ελληνικές Λαϊκές φορεσιές, ή γυναικεία πηλιορείτικη, πέρασε πιά οριστικά στα περασμένα. Ή αντρική δεν φοριέται πλέον ούτε από τους λίγους γέρους, πού κυκλοφορούν, σαν να τους ξέχασε ο χρόνος, στα καλντερίμια και στις πλακόστρωτες πλατείες των χωριών. Έφυγαν από ανάμεσα μας κι οι στερνές πηλιορείτισσες που φορούσαν την παλιά φορεσιά. Το πηλιορείτικο τοπίο μοιάζει σαν να ορφάνεψε. Δε θα ωφελούσε όμως σε τίποτα να κλάψουμε γι’ αυτό. Οι καινούργιες κοινωνικές συνθήκες, πού δημιουργήθηκαν στο Πήλιο, μαζί με την αλλαγή πολλών άλλων μορφών έφεραν και την αντικατάσταση της παλιάς ντόπιας φορεσιάς από την σύγχρονη ευρωπαϊκή . Χρέος μας είναι, όχι να προσπαθήσουμε νά κρατήσουμε μορφές πού δεν ανταποκρίνονται πια στη σύγχρονη πραγματικότητα, αλλά νά μελετήσουμε και να διαφυλάξουμε τίς μορφές αυτές, πού είναι σημάδια τής πορείας μας μέσα στο χρόνο. Εκτός από τα άλλα οφέλη , θα πάρουμε και  ένα μάθημα καλ...