Προφήτης Ηλίας Αργαλάστης

 …στον Προφήτη Ηλία (Κατερίνα Κορρέ Ζωγράφου – ΠΗΛΙΟ, ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ: ΘΕΑΤΕΣ ΚΑΙ ΑΘΕΑΤΕΣ ΟΨΕΙΣ, Β Τόμος)

Η Αικατερίνη Κονιόρδου θα αναφερθεί σε µια τοπική παράδοση σε σχέση µε τον Προφήτη Ηλία που θυμίζει τη γνωστή παράδοση του Οδυσσέα: Πιστεύαν  ότι ο Προφήτης Ηλίας παλιότερα ήταν ναυτικός και επειδή βαρέθηκε στις φουρτούνες και τη θάλασσα, πήρε απόφαση να πάει να ζήσει σε τόπο μακρινό, κάπου, όπου οι άνθρωποι δεν θα θέλανε να ξέρουνε καθόλου τι είναι η θάλασσα. Για αυτό λοιπόν πήρε απάνω στον ώμο ένα κουπί και γύρναγε σε όλα τα χωριά. Έδειχνε στους ανθρώπους το κουπί και τους ρώταγε: «Τι είναι αυτό;» Όταν του έλεγαν κουπί, ο Προφήτης τράβαγε ψηλότερα. Έτσι έφτασε κάποτε επάνω σε ένα χωριό, επάνω σε ένα βουνό. Ρώτησε εκεί, τι είναι αυτό και του λένε: «ξύλο». Τότες κατάλαβε οτί οι άνθρωποι σε αυτό το μέρος δεν ξέραν τί πάει να πει θάλασσα. Κι έτσι πήρε απόφαση να πάει να ζήσει για πάντα σε αυτό. Από τότε, όλα τα ξωκκλήσια του Προφήτη Ηλία, τα χτίζουνε επάνω στα βουνά. Λένε οτι ο Προφήτης Ηλίας είναι ο Άγιος της βροχής και ἁµα παρακαλέσει αυτός το Θεό να µη βρέξει, δε βρέχει. Μια φορά είπε ο Προφήτης Ηλίας να µη βρέξει για τρία χρόνια και δεν έριξε βροχή! Του Προφήτη Ηλία στο χωριό γένεται πανηγύρι γιατί ἐχει ένα ξωκκλήσι κοντά στο χωριό.

Όταν γιορτάζει ο Αη-Λιάς κάνουµε λιτανεία. Μπροστά, πάνε οι παπάδες µε την εικόνα και πίσω ο λαός. Του Αη-Λια είναι στις 20 Ιουλίου και κάνουμε πανηγύρι γύρω απ᾿ την εκκλησία, µε όργανα κι διάφορα φαγητά. Τώρα το κάνουν στο παζάρι της Αργαλαστής το πανηγύρι. Επίσης του Αη-Λια στο Κατσλιχώρι (συνοικία της Αργαλαστής) γινότανε και εκεί πανηγύρι που κρατούσε µία μέρα.

Για τον Προφήτη Ηλία έλεγαν ότι τον έβλεπαν πολλοί τσοπάνοι να πέφτει από τα σύννεφα, κοντά στην εκκλησία του, κρατώντας ένα καλάθι µε καντήλι µμέσα, και να χάνεται μετά. Έπρεπε να είσαι πολύ αθώος για να τον δεις! Όταν πήγαινε κανένας να κόψει κλάρες απ’ την εκκλησία τριγύρω το βράδυ, τον έδερνε ο Άγιος στον ύπνο του, και ήταν ένα φίδι που έβγαινε δίπλα απ’ την εκκλησία τρεις φορές τον χρόνο, και έζωνε όλη την εκκλησιά. Ήταν τόσο µμεγάλο ήταν, και το θεωρούσαν στοιχειωμένο. Όταν τύχαινε και έκανε πολύ καιρό να βρέξει, καμμιά φορά έκανε και ένα δυο χρόνια, τότε, έβγαζαν τις εικόνες του Προφήτη Ηλία έξω από το χωριό, σε ένα χωράφι κι εκεί ο παπάς διάβαζε λιτανεία στον Προφήτη Ηλία  (Κατερίνα Κορρέ Ζωγράφου – ΠΗΛΙΟ, ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ: ΘΕΑΤΕΣ ΚΑΙ ΑΘΕΑΤΕΣ ΟΨΕΙΣ, Β Τόμος)