Ο Λιόντας ο ληστής- Το ιστορικό του τραγουδιού

Ο Λιόντας ο ληστής (Στο Γιώργο Κουπαρούσο) Στίχοι:

Παπαδόπουλος Λευτέρης - Μουσική: Λοΐζος Μάνος (1972)

της Σοφίας Ντρέκου

 

Απρίλη, στην Αργαλαστή

πιάσαν τον Λιόντα τον ληστή

που 'χε τα χέρια τέσσερα

τα πόδια δεκατέσσερα

κι έβλεπε κι απ΄ την πλάτη

μ΄ ένα μεγάλο μάτι...

«Τι φταίει που ΄γινες ληστής;»

τον ρώτησε ο δικαστής

«Φταίει που ΄χα χέρια τέσσερα

και πόδια δεκατέσσερα

μα πιο πολύ το μάτι

που έβλεπε απ΄ την πλάτη»

Ο Λιόντας ο ληστής: αφηγείται το ιστορικό του τραγουδιού ο στιχουργός Λευτέρης Παπαδόπουλος…

Εδώ ο Λευτέρης Παπαδόπουλος προσπαθεί να περάσει πιο έντονα πολιτικά μηνύματα, κάνοντας λόγο για «τον Λιόντα το ληστή», τους «χαροκαμένους» και τους «προδομένους» μέσα από το «Ήλιε μου σε παρακαλώ» και τον «Κουταλιανό», όπου μπορεί μεν να αναφέρεται κατ' επίφαση στον «Τζίμη τον τίγρη», αλλά ουσιαστικά μιλά για τον δικτάτορα Παπαδόπουλο που ακουγόταν τότε ότι στεκόταν «σούζα» μπροστά στη γυναίκα του...!

 Μια τέτοια προσπάθεια φυσικά και είχε αντίπαλό της τη λογοκρισία. Στον «Λιόντα», το «Απρίλη στην Αργαλαστή» έγινε «Στο Πήλιο στην Αργαλαστή» και ο «κοτζάμπασης ο κλέφτης» έγινε «ο γενίτσαρος ο κλέφτης».

 

Στο ίδιο τραγούδι, το ρυθμικό χτύπημα που ακούγεται στην εισαγωγή οφείλεται στο ...παπούτσι του Γιώργου Νταλάρα, ο οποίος σε κάποιο διάλειμμα των ηχογραφήσεων έπαιζε κάτι στην κιθάρα και χτυπούσε το πόδι του σ' αυτό το ρυθμό. Ακούγοντάς το, ο Λοΐζος του ζήτησε να το βάλει στο κομμάτι κι έτσι έγινε! Όσον αφορά το ...βρυχηθμό του «Λιόντα», ο συνθέτης έβαλε ...εφημερίδες μέσα στο πιάνο και δημιουργήθηκε αυτός ο παράξενος ήχος!

Είναι ένα τραγούδι που γράψαμε με τον Λοΐζο προ αμνημονεύτων χρόνων και το πρωτοτραγούδησε ο Νταλάρας- παλικαράκι τότε. Ο «Απρίλης» βέβαια και η «Αργαλαστή» δεν μπήκαν τυχαία. Ο Απρίλης ήταν ο μήνας της δικτατορίας των μαύρων συνταγματαρχών. Η λογοκρισία μάς εξανάγκασε να βγάλουμε από τη μέση τον Απρίλη.

Βάλαμε «Στο Πήλιο». Όσο δε για την «Αργαλαστή», είναι το ιστορικό κεφαλοχώρι του Πηλίου που είχε υφαντουργικό συνεταιρισμό επί Τουρκοκρατίας (!) και του οποίου Σχολάρχης υπήρξε ο Βάρναλης, σε μια κρίσιμη περίοδο. Εδώ η λογοκρισία δεν παρενέβη. Εκείνα τα χρόνια (δεκαετία του ΄60) ο πιο στενός μου φίλος –και κουμπάρος μου- ήταν ο Γιώργος Κουπαρούσος*. Σπουδαίος άνθρωπος, καλλιεργημένος, φαρμακοποιός, αριστερός, λάτρης του Λεωνίδα Κύρκου.

Είχαμε μια παρέα μεγάλη τότε. Ανάμεσα στα μέλη της, ο Γ. Βότσης, ο Κ. Σοφούλης, ο Α. Δάνος, ο Στρ. Ζαχαριάδης κ.ά. Αμέσως μετά την έκρηξη της δικτατορίας, Κουπαρούσος και Σοφούλης συνελήφθησαν, ο Βότσης έφυγε κρυφά στο Λονδίνο, εγώ ήμουν στη Γερμανία. Κουπαρούσος και Σοφούλης φυλακίστηκαν. Ο πρώτος, μετά τη δικτατορία, άνοιξε ένα φαρμακείο. Και όχι στην Αθήνα όπου η οικογένειά του είχε φαρμακαποθήκη με καλό όνομα.

 

Διάλεξε την... Αργαλαστή.

 

Μια νύχτα, με φοβερή βροχή, καθώς οδηγούσε το αυτοκίνητό του για να πάει προς το Πήλιο, το αυτοκίνητό του συγκρούστηκε με κάποιο άλλο. Και ο Γιώργος, ο «Λιόντας» του τραγουδιού, που «έβλεπε κι απ΄ την πλάτη»- ιδιοφυές, όντως, πρόσωπο και γενναίο- σκοτώθηκε.

 https://youtu.be/m7-lzBKFTMc

https://youtu.be/ZJDZwZ-1pqc