ΙΔΡΥΣΗ ΑΤΥΠΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗ 1942 - 1943 ΣΤΟΝ ΞΗΡΟΚΑΜΠΟ - ΛΟΓΓΑΡΙΑ

 

ΙΔΡΥΣΗ ΑΤΥΠΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗ 1942 - 1943 ΣΤΟΝ ΞΗΡΟΚΑΜΠΟ - ΛΟΓΓΑΡΙΑ ΤΗΣ ΚΤΗΜΑΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΛΑΥΚΟΥ

 

1. Η ίδρυση του σχολείου αυτού

Ο συνομιλητής µας κ. Γιώργος Γκουτζίνης του Κωνσταντίνου, κτηνοτρόφος, µε σεµνή περηφάνεια ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του μας είπε: «Πως παρ’ όλα τα δεινά της Κατοχής, στον Ξηρόκαμπο λειτούργησε ένα µικρό και άτυπο Δημοτικό Σχολείο µε πολλά προβλήματα και δυσκολίες στην αρχή, που όμως αντιμετωπίστηκαν όλα ταχύτατα και µε εξαιρετική επιτυχία».

Η προσφορά του πατέρα του Γκουτζίνη, Κωνσταντίνου του Νικολάου.

Με σεμνότητα επίσης πολλή µας δήλωσε πως εμπνευστής και εκτελεστής της όλης, επικίνδυνης για την εποχή εκείνη, προσπάθειας υπήρξε ο πατέρας του, Γκουτζίνης Κωνσταντίνος του Νικολάου, ο οποίος συγχρόνως αντιμετώπισε και όλα τα πρώτα έξοδα της λειτουργίας του εξ ιδίων κεφαλαίων.

Ειδικότερα η μεγάλη αυτή σύλληψη και προσφορά του Κωνσταντίνου Γκουτζίνη του Νικολάου, τσέλιγκα της περιοχής, έχει ως εξής:

Φωτισμένος φαίνεται και ανήσυχος για το μέλλον των παιδιών της απομακρυσμένης αυτὴς περιοχής συνέλαβε, όντως ολιγογράµµατος, την εθνωφελή, πατριωτική και πνευματική αυτή ιδέα της ιδρύσεως του Σχολείου. Ιδέα που φαίνεται πως διαπερνά τους φιλότιμους εκείνους ξωµάχους του Ξηρόκαμπου - Λογγαριών.        

Εξεύρεση διδακτικού Προσωπικού

Έτρεξε ο ίδιος στον Βόλο µε τους γνωστούς κινδύνους, συνοδευόμενος και από την σύζυγό του Μαρία Γκουτζίνη, που ήξερε λίγα γράμματα, σπάνιο για γυναίκα της εποχής εκείνης, για να βρει δάσκαλο ἡ δασκάλα. Ύστερα από πολύ τρέξιμο και ψάξιμο στο Βόλο και την γύρω περιοχή, βρήκαν µια νέα και όμορφη κοπέλα, 23 περίπου ετών, που λεγόταν Μέλα ἡ Μελάγια. Το επώνυμο δυστυχώς ξεχάστηκε µε τα χρόνια. Ήταν νέα δασκάλα και έψαχνε και αυτή για δουλειά. Δουλειά για να ζήσει µέσα στα μαύρα χρόνια της πείνας στην Κατοχή. Με ευχαρίστηση η κυρία Μέλα δέχτηκε την πρόταση του εμπνευστή της ιδρύσεως του Σχολείου, Κωνσταντίνου Γκουτζίνη του Νικολάου. Η χαρά ήταν απερίγραπτη και η ικανοποίηση του ζεύγους Γκουτζίνη µεγάλη. Εξαιρετικά µεγάλη μπορούμε να πούμε, όπως λέει και η παράδοση του τόπου.  Πήρε η δασκάλα λίγα πράγµατα που είχε και µε την οικονοµική κάλυψη του ιδρυτή αγόρασε, όπως η προφορική παράδοση λέει, και μερικά, σχολικά είδη και κυρίως γραφική ύλη για το Σχολείο, που θα λειτουργούσε αμέσως στον Ξηρόκαμπο - Λογγάρια.

Την άλλη δασκάλα την βρήκαν ύστερα από λίγο καιρό, στην Μηλίνα. Ήταν η κα Ηλέκτρα, συγγενής του εμπόρου ελαιών Πετσιάβα, η οποία αργότερα πέρασε στο επίσηµο Κρατικό Σχολείο της Μηλίνας. Στη φάση αυτή και η συμβολή της συζύγου του ιδρυτή, Μαρίας Γκουτζίνη, ήταν πολύ σηµαντική. Έτσι µε πολύ κέφι πήραν τον δρόμο της επιστροφής για των Ξηρόκαμπο. Έφτασαν όλοι περιχαρείς και αµέσως άρχισε η δουλειά για το στήσιμο του άτυπου, αλλά τόσο πολύτιμου αυτού Ιδρύματος,

Εξεύρεση στέγης για την δασκάλα

Μόλις γύρισαν παραχώρησε η οικογένεια Γκουτζινη το µεγάλο επάνω δωμάτιο του σπιτοκαλυβιού τους στην δασκάλα. Αυτή εγκαταστάθηκε στο δωμάτιο στο οποίο όμως θα έμενε µε την µεγάλη κόρη του ιδρυτή, Ειρήνη. Αυτό έγινε ειρηνικά µε προθυμία και πολλή αγάπη. Έτσι η δασκάλα έγινε κανονικό µέλος της οικογένειας Γκουτζινη και στον ύπνο και στο Φαγητό. Στο σπίτι η ατμόσφαιρα, λένε, άλλαξε και η δασκάλα ήταν το καινούργιο πρόσωπο της οικογένειας. Όλα δωρεάν. Η δασκάλα έτσι έγινε πλήρες µέλος της οικογένειας Γκουτζίνη και η συγκίνησή της εξαιρετικά µεγάλη. Σημειώνεται πως και η προθυμία της δασκάλας κυρίας Μέλας για την εκτέλεση του έργου της και την οργάνωση του Σχολείου, υπήρξε συγκινητική και υποδειγματική. Έτσι λέγεται από τους ελάχιστους επιζώντες ακόμα µαθητές.
Ο εμπνευστής και εκτελεστής του άθλου αυτού αµέσως και διακριτικά ειδοποίησε τους ενδιαφερόμενους γονείς. Βρήκαν ωραία καρεκλάκια και µε μεγάλες και πλατιές σανίδες στερεωμένες µε κάποια κλίση στο πάτωμα της αίθουσας, έκαναν θρανία.

Εξεύρεση Διδακτιρίου

Πού θα στεγαστεί, λοιπόν το Σχολείο; 

Μαζεύτηκαν ήδη περί τα είκοσι παιδιά. Κατά καλή τύχη στην ίδια θέση Λογγάρια βρέθηκε η λύση. Ένας άλλος Τσέλιγκας της περιοχής, ο Μαργαρίτης Σαλαμούρας, μόλις είχε αγοράσει ένα σπιτοκάλυβο από τον Θ. Χαλέπη. Ο Ιδρυτής του Σχολείου πήγε αµέσως και βρήκε τον συνάδελφό του τσέλιγκα Μαργαρίτη Σαλαμούρα και του είπε σχετικά µε την ανάγκη στεγάσεως του άτυπου αυτού Σχολείου και τον παρακάλεσε, αν µπορεί, να παραχωρήσει το σπιτοκἀλυβό του για τον σκοπό αυτό µε κάποιο συμβολικό ενοίκιο. Και ο διάλογος άρχισε:

Φανταζόµαστε τον διάλογο αυτών των ολιγογράµµατων τσελιγκάδων. Μετά τη θερµή συζήτηση μεταξύ τους, όπως η παράδοση λέει, ο Ιδιοκτήτης Μαργαρίτης Σαλαμούρας, κοιτάζοντας στα μάτια τον ιδρυτή Κώστα Γκουτζίνη και ορθώνοντας το ανάστημά του, του είπε: «Το προσφέρω Κώστα δωρεάν», Αυτή ήταν η λακωνική και πλήρης Ελληνικής αρετής απάντηση του Μαργαρίτη Σαλαμούρα «και οι δύο επί τω αυτώ σκοπώ ενεργούντες».

Σημερινή εικόνα του σχολείου

Εδώ μπορούμε να καμαρώσουμε το πατριωτικό ήθος και την λεβεντιἁ των δύο αυτών τσελιγκάδων. Και οι νεότεροι όμως μπορούν να καμαρώνουν και να φέρνουν στο νου τους την Παράδοση των ευεργετών της Πατρίδας µας, όσο κι αν είναι µικρή η προσφορά τους,
και μάλιστα όταν οι πράξεις αυτές γίνονται και κατά την διάρκεια εχθρικής κατοχής. 

Να γιατί η αγάπη για την Πατρίδα και οι προσφορές προς αυτή αποτελούν πολύτιμο και εύψυχο στοιχείο της Ελληνικής αρετής και στον πλούσιο και στον φτωχό αντάμα. Το συγκινητικό αυτό παράδειγµα πρέπει να νουθετεί, να εμπνέει και να στοιχείται µε την διήκουσα αυτή γραµµή του χρέους προς την Πατρίδα. Η άποψη αυτή βρήκε τέλεια εφαρµογή στον Ξηρόκαμπο - Λογγάρια. Το σχολείο αυτό από την πρώτη κόλας εβδομάδα, ύστερα από την εξεύρεση του διδακτηρίου, άρχισε να λειτουργεί κανονικά.

Η λειτουργία του σχολείου

Περίοδοι λειτουργίας του:

Φαίνεται ότι το σχολείο αυτό λειτούργησε το 1942 και το 1943. Δυστυχώς δεν µπορέσαµε να µάθουµε µε ακρίβεια τον χρόνο λειτουργίας του. Μερικοί λένε πως λειτούργησε δύο χρόνια 1942 & 1943 µε µια δασκάλα σε κάθε περίοδο. Το 1942 ξοδεύτηκε κατά ένα µεγάλο µέρος του στην εύρεση της δασκάλας και την προετοιμασία της λειτουργίας του σχολείου.

Επίπλωση

Η καλύτερη µε τα δεδοµένα των χρόνων εκείνων. Μέχρι και πίνακα εξοικονόµησε η δραστήρια σύζυγος του Ιδρυτή, Ο πίνακας αυτός, λέγεται, πως βρίσκεται σε κάποιο σπὶτι και χρησιµοποιείται ήδη ως σκέπαστρο βαρελιού. Μας δόθηκε η υπόσχεση πως θα µας δοθεί για το Λαογροφικό Μουσείο Λαύκου.

Προσέλευση μαθητών

Ήταν κανονική. Οι μαθητές προέρχονταν από τον Ξηρὀκαμπο, την Μαύρη Πέτρα, τον Ἅγιο Ανδρέα, το Τρἰκερι και τα Κουκουλεϊκα. Τα παιδιά έφταναν στο Σχολείο έγκαιρα µε τα πόδια ἡ µε τα ζώα, συνοδευόμενα από τους γονείς τους. Αν ο καιρός ήταν κακός, οι γονείς περίμεναν και έπαιρναν τα παιδιά τους οι ίδιοι. Με τα παιδιά από το Τρίκερι υπήρχε κάποιο πρόβλημα τακτικής φοιτήσεως, γιατί πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους και σε κτηνοτρόφους της περιοχής περιοδικά.

Εποπτικά όργανα

Αυτοσχέδια περίπου από τις φιλότιµες δασκάλες. Οι ίδιες αλλά και η σύζυγος του ιδρυτή φρόντισαν και έτρεξαν και για αυτά. Έτσι βρέθηκαν: βιβλία, εικόνες, χάρτες σε κακή βέβαια κατάσταση τα οποία φρόντισαν να συμπληρώσουν οι δασκάλες. Επίσης μολύβια και πλάκες, οι γνωστές µε το κονδύλι και το σφουγγαράκι. Μερικοί κάτοικοι της περιοχὴς που ήξεραν λίγα γράμματα, πρόσφεραν και αυτοί διάφορα χρήσιμα διδακτικά µέσα. Σε αυτούς πήγαινε η σύζυγος του ιδρυτή και τους γνωστοποιούσε τις ανάγκες του Σχολείου.  Λέγεται πως είχε µεγάλη διάθεση προσφοράς. Επίσης πως έτρεχε συνεχώς για να βρει κάτι καλό για τη µάθηση των παιδιών. Η προσπάθεια της αναγνωρίστηκε από άλλους της εποχής εκείνης και ιδιαίτερα από τους γονείς των μαθητών και άλλους εγγράµαστους και δραστήριους δημότες της Μηλίνας. Για τα Τεχνικά και Οικοκυρικά όμως µαθήµατα, υπήρχε περισσότερο υλικό. Στα κορίτσια οι δασκάλες παρέδιδαν, µε άψογο τρόπο, όπως ομολογείται, τα µαθήµατα αυτά. Ως µέσα χρησιμοποιούσαν ωραία κεντήματα από τις προίκες των γονιών τους και άλλα από το εμπόριο. Τα παιδιά έτσι εθιζόντανε στην καλή εμφάνιση και στην αξία της παραδοσιακής προίκας των γονιών τους. Λέγεται πως η κα Μέλα, η δασκάλα τους, έπλεκε κατά τη διάρκεια του μαθήµατος των Οικοκυρικών µια ωραία ροζ μπλούζα. Τα δε κορίτσια παρακολουθούσαν µε πολύ ζήλο στα Οικοκυρικά το πλέξιμο αυτό, ώσπου έμαθαν να πλέκουν και τα ίδια. Μάλιστα ένα κορίτσι έπλεξε µια ίδια μπλούζα µε εξαιρετική δεξιότητα. Η άλλη δασκάλα, όπως προαναφέραμε, ήταν η κ. Ηλέκτρα, συγγενής του εμπόρου ελαιών Πετσιάβα και τον καιρό εκείνο έμενε στην Μηλίνα. Φαίνεται πως για λόγους χώρου, αριθμού μαθητών, ασφάλειας και κυρίως οικονομικούς το Σχολείο λειτουργούσε ένα μεγάλο διάστηµα κάθε χρόνο µε την µία δασκάλα και το άλλο διάστηµα µε την άλλη. Και εδώ επίσης δεν µπορέσαµε να εξακριβώσουμε την ακρίβεια των λεγομένων. Πάντως κάπως έτσι πρέπει να είναι.
Θεωρούμε πως εδώ πρέπει να μνημονεύσουμε και τον πατέρα του ιδρυτή, Νικόλαο Γκουτζίνη, έφερνε κι αυτός, ύστερα από ταξίδια στο Βόλο και στη Θεσσαλονίκη, πάντα κάτι καλό και καινούργιο διδακτικό µέσω για το Σχολείο. Και αυτού η προσφορά ήταν δωρεάν. 

Λέγεται για αυτόν πως φορούσε βελούδινη βράκα κεντηµένη και αυτή και το γιλέκο του µε χρυσή κλωστή. Επίσης πως ήταν χουβαρδάς και ο μοναδικός τσέλιγκας στην περιοχή που κρατούσε ασημένια γκλίτσα. Πήγαινε δε τακτικό στο Βόλο µε το άλογό του. Πολλές φορές διανυκτέρευε στο Χάνια και µε τα καϊκια των καπετάνιων Ζοὐζουλα και Μαλαθούνη στην Θεσσαλονίκη. Ψώνιζε ακριβά πράγµατα και δεν ξεχνούσε κάτι και για τα παιδιά του Σχολείου. Τα καράβια ήταν φτιαγμένο στην Μηλίνα από ξύλο, και αρχιναυπηγὀ τον Γ. Σφονδυλια. Μάλιστα ένα καράβι των Ζουζουλαίων ήταν 350 τόνων περίπου. Δηλαδή Μέγα κατόρθωμά οικονομικό και κατασκευαστικό.

Η καθαριότητα του διδακτιρίου

Γινόταν από τις δασκάλες µε την βοήθεια δύο - τριών μαθητών µαθητριών και συστηματικἀ καθημερινά από τη σύζυγο του ιδρυτή δωρεάν. Για τις σωματικές τους ανάγκες οι μαθητές χρησιμοποιούσαν τις άκρες του ελαιοχώραφου γύρω από το σπιτοκάλυβο που χρησιμοποιούνταν για διδακτήριο. Οι μαθητές µε την συνεχή φροντίδα των γονιών τους, έμαθαν να περιποιούνται τον εαυτό τους και να έρχονται ευπρεπείς και καθαροί στο σχολείο. Οι δασκάλες γενικά µε αγάπη και διακριτικότητα φρόντιζαν προς την κατεύθυνση αυτή. Οι ίδιες όμως αποτελούσαν φωτεινά και σεμνά παραδείγματα για μικρούς και μεγάλους. Η προσφορά τους αναγνωρίστηκε από όλους. Σήμερα όμως όλα αυτά πέρασαν στον χώρο της λήθης. Την µη λήθη όμως τέτοιων πράξεων, αρετής και αγάπης, που θυμίζουν µε ρίγος εποχές των μεγάλων Ευεργετών, επιδιώκει εν πολλοίς και η παρούσα μικρή και ανεπίσημή εργασία µας.

Σχολική ζωή και διδασκαλία γενικά

Η σχολική ζωή και η διδασκαλία, κατά την ομολογία μαθητών, αλλά και γνωριζόντων την λειτουργία του μικρού αυτού σχολείου, φαίνεται πως ήταν σε χαρούμενη και ευχάριστη ατμόσφαιρα, Προσέλκυε τα παιδιά και υπήρχε γενικά επικοινωνία καλή μεταξύ διδασκαλισσών και μαθητών. Λέγεται πως, όσο καιρό κράτησε η λειτουργία του, ουδέποτε ενθυμούνται σχέσεις τεταμένες. Θυμούνται πως και ασθενείς οι μαθητές προτιμούσαν να είναι στο σχολείο. Για αυτό και οι απουσίες ήταν ελάχιστες.  Όσο περνούσε ο καιρός τόσο το σχολείο λειτουργούσε καλύτερα. Για γνώσεις πέραν των τετριμμένων, οι δασκάλες χρησιμοποιούσαν τα καλύτερα εποπτικά μέσα που τα αγόραζαν μόνες τους και µε δικά τους χρήματα. Ο ιδρυτής, όταν το διαπίστωνε, πλήρωνε την αξία τους, παρά την άρνηση των διδασκαλισσών να τη δεχτούν.

Τα άλλα µαθήµατα

Η Ανάγνωση, η Γραφή, η Αριθμητική, Τα Θρησκευτικά, η Γεωγραφία, τα Τεχνικά μαθήµατα, και τα Οικοκυρικά διδάσκονταν κανονικά. Η Ιστορία όμως µε μεγάλη προσοχή, για ευνόητους λόγους.  Ένας παλιός μαθητής που ζει σήμερα, ο κ. Θέμης Ηλίας, µας είπε πως στο σχολείο αυτό έμαθε απ’ ἐξω και ανακατωτά την παγκόσμια γεωγραφία. Σημειώνουμε πως ο κ. Θέμης υποδέχθηκε τη δασκάλα κ. Μέλα που επισκέφθηκε προς το τέλος της ζωής της τον Ξηρόκαμπο. Την συνόδευσε στον Ξηρόκαμπο. Δασκάλα και πρώην μαθητής θυμήθηκαν τα παλιά και έκλαψαν πολύ, αγκαλιασμένοι. Πράγματι η σκηνή αυτή θα ήταν µμεγαλειώδης. Σε λίγους μήνες από την συνάντηση αυτή η έξοχη δασκάλα, γριά τώρα, κ. Μέλα µας άφησε. Επιθυμία της ήταν να ξαναδεί τον τόπο που µε τόσο δύσκολες συνθήκες άναψε το πρώτο Φως της λαμπρής της εκπαιδευτικής προσφοράς. Ας λειτουργεί και αυτής η Μνήμη ως γονιμοποιός δύναμη για την Πρόοδο τόσων ανθρώπων που στον Ξηρόκαμπο, τα Λογγάρια ἡ και αλλού γεώργησαν ευδόκιμά το γίγνεσθαι και το εκτεταμένο γεώργιο αυτού του ωραίου και παραγωγικού τόπου.      

Άλλες Δραστηριότητες

Αγόρια και κορίτσια µμάθαιναν ελληνικούς χορούς και τραγούδια µε τον ωραίο σκοπό του κλαρίνου που έπαιζε ο πατέρας του ιδρυτή, ο Νίκος Γκουτζίνης. Χοροί και παιχνίδια γίνονταν στην αυλή του διδακτηρίου. Η αίθουσα διδασκαλίας µε την τόλμη των διδασκαλισσών έπαιρνε πολλές φορές την όψη χαρούμενης κυψέλης στη διδακτική εργασία µε σκιαγμένους, ενίοτε, τους πανηγυρισμούς για την εθνική και παραδοσιακή µας ζωή. Εκδρομές δεν πήγαιναν, ούτε και διδακτικές επισκέψεις. Ο φόβος διαχέονταν παντού. Οι δασκάλες πολλές φορές, όπως οι ζώντες από τους επιμελέστερους μαθητές λέγουν, χρησιμοποιούσαν και ωραία δικά τους βιβλία. Βαθμοί και τίτλοι σπουδών δεν δίνονταν. Οι γονείς είχαν, σε καθημερνή βάση σχεδόν, επικοινωνία µε τις δασκάλες. Εδώ πρέπει να εξαρθεὶ ιδιαίτερα το γεγονός πως οι δασκάλες δίδαξαν µε πάθος τα οικοκυρικά στα κορίτσια, παρέχοντας πολλές φορές, όπως θρυλείται, οι ίδιες το παράδειγμα. Ράψιμο, κέντημα, πλέξιμο, σιδέρωμά και τα συναφή, που ενίοτε έφερνε υλικό ο παππούς Νίκος Γκουτζίνης, όταν επισκέπτονταν την Θεσσαλονἰκη. Οι γονείς και ιδιαίτερα οι μητέρες έμειναν, όπως ομολογείται, πολύ ευχαριστημένες και απὀ την διδασκαλία και των Οικοκυρικών λεγομένων μαθηµάτων.  

Τι γινόταν µε την ζέστη στο καλύβι αυτό, που σε ένα δωμάτιο του φιλοξενούσε το σχολείο.

Και εδώ ο εμπνευστής Κωνσταντίνος Γκουτζίνης βρήκε τη λύση. Ποια ήταν αυτή; Καθάρισε χαμηλά - χαμηλά δύο συνεχόμενες πουρνὰρες, θάμνευσε το έδαφος από κάτω, έβαλαν οι μαθητές ωραία κομμένα από κουρελού κομμάτια και κάθονταν επάνω σε αυτό παρακολουθώντας µε αέρα πιο αποδοτικά την διδασκαλία. Πρόνοια υπήρχε, µε πρόχειρο φράξιμο πλάγια κα γύρω - γύρω, ώστε οι μαθητές να µην γίνονται ορατοί από τα Γερμανικά και Ιταλικά αεροπλάνα που περνούσαν από πάνω τακτικά. Κοντά στον Ξηρόκαμπο ήταν το θαλάσσιο Αεροδρόμιο του εχθρού και η βάση των Ιταλικών και Γερμανικών υδροπλάνων. Κάποια μέρα πέρασαν από τον Ξηρόκαμπο τέσσερες πάνοπλοι Γερμανοί, υψηλού αναστήματος και πάγωσαν όλοι. Τους φίλεψε η μητέρα του κ. Ηλία φρέσκα αυγά, τα έφαγαν ωμά κα έφυγαν χωρίς άλλες συνέπειες. Και οι εχθροί και οι παριστάμενοι θαύμασαν το παράστημα τους. Βλέπετε η ανθρωπιά έχει τη δική της ιδιοσυγκρασία. Ποιος ξέρει τι αισθάνθηκαν οι Γερμανοί! Από τα όσα ακούστηκαν προκύπτει πως οι δασκάλες πρόσφεραν µε νεωτεριστικό τρόπο τα αντικείμενα της διδασκαλίας τους. Αυτό λέγουν και οι λίγοι από τους εναπομείναντες σήμερα μαθητές αυτού του σχολείου. Οι γονείς, ανάλογα µε τις δυνατότητες τους, πλήρωναν τις αποδοχές των διδασκαλισσών. Ο ιδρυτής και εδώ µε την γνωστή του αμεροληψία, μοίρασε τόσο δίκαια σε κάθε γονιό το ποσό της συμμέτοχής του ώστε, όπως λέγεται, δεν παραπονέθηκε κανείς. Ακούστηκε πως εξαιρετικά βοήθησε στην καλή λειτουργία του σχολείου αυτού και ο γονιός του Θ. Ηλία. Πώς ειδικότερα βοήθησε, δεν μάθαμε. Λέγεται πως πήγαινε τα ξύλα τον χειμώνα για να λειτουργεί καλά η σόμπα και να ζεσταίνονται καλύτερα οι μαθητές. Είναι γνωστό το πρόβλημα της θέρμανσης στα μεγάλα ιδιαίτερα σχολεία.

Σημείωση:

Πριν από λίγες μέρες, ένας αρκετά ηλικιωμένος κύριος που βρίσκονταν στον Λαύκο, επισκεπτόμενος τα ωραία μουσεία του, ρώτησε, ύστερα από σχετική συζήτηση, για το έργο του Άτυπου Σχολείου στον Ξηρόκαμπο - Λογγάρια και µας ρώτησε αν υπάρχουν ακόμα οι δύο µμεγάλες Πουρνάρες που προστάτευαν τους μαθητές του σχολείου αυτού από τα μάτια των εχθρικών γερμανικών και ιταλικών αεροπλάνων και στρατιωτών. Αυτή η συζήτηση ήταν μια εντελώς ελεύθερη κα πειστική απάντηση σε ορισμένους δικούς µας που έλεγαν ότι δεν υπήρχαν πουρνάρες και εχθρικά μάτια.

Η κατάταξη των μαθητών αυτού του σχολείου

Πότε ακριβώς δεν μάθαμε. Πάντως όχι πιο πέρα από το 1944, Το πιθανότερο είναι να λειτούργησε το άτυπο αυτό σχολείο του Ξηρόκαμµπου – Λογγαρίων το 1942 και το 1943, Άλλοι λένε, όπως έχουμε σημειώσει ήδη, πως λειτούργησε απὀ µια μεγαλύτερης διάρκεως περίοδο κάθε έτος. Δηλαδή μια μεγάλη περίοδο το 1942 και μια μεγάλη επίσης το 1943. Αυτό ίσως είναι και το αληθέστερο.

Είναι πολύ εύθυμο να ακούς την διαδικασία κατατάξεως των παιδιών αυτών σε τάξεις του σχολείου της Μηλίνας, Μπήκαν όλα τα παιδιά στις τάξεις που τους αναλογούσαν. Γνώριζαν όμως το σχολείο της Μηλίνας γιατί ήταν μαθητές του. Τα παιδιά από το άτυπο σχολείο του Ξηρόκαμπου στέκονταν όρθια σε μια γωνία και περίμεναν να τους πουν σε ποια τάξη Θα τα κατατάξουν. Στη συνέχεια ήρθαν οι κανονικοί δάσκαλοι και τοποθέτησαν µε πολλή αγάπη τους μαθητές του Ξηρόκαμπου σε τάξεις και θέσεις στα θρανία, σύμφωνα και µε τα παρακάτω κριτήρια:

Κριτήρια:

η ηλικία, το αναπτυγμένο σώμα, ο τρόπος της ομιλίας τους και η γνώση, όσο ήταν δυνατόν, ορισμένων βιβλίων αντίστοιχων των τάξεων του Δημοτικού σχολείου. Έτσι κατατάχθηκαν οι µμαθητές του άτυπου Δημοτικού σχολείου Ξηρόκαμπου, Οι δάσκαλοι του Δημοτικού της Μηλίνας ομολόγησαν πως στον Ξηρόκαμπο έγινε πολλή καλή σχολική δουλειά. Και έτσι τώρα στη Μηλίνα η σχολική ζωή συνεχίζεται κανονικά. 

Αναγνωρίζεται σχετικἀ πως ὁλοι οι Φιλοπρόοδοι Μηλινιώτες µε ευγένεια ἐδειχναν την αγάπη τους στο σχολεἰο του χωριού τους και βοηθούσαν στην καλύτερη λειτουργία του. Σήµερα η Μηλίνα είναι ἑνα θαυμάσιο παραθαλάσσιο τουριστικό µέρος, Οι τουρίστες εκφράζονται µε τα καλύτερα λόγια για αυτή. Λέγεται επίσης πως πολλοί γονείς, όταν ο πόλεμος κόντευε να τελειώσει, έψαχναν στην γύρω περιοχἠ για να βρουν κάτι χρήσιμο για αυτούς και για τους πραγματευτάδες της εποχής εκείνης. Βρέθηκαν πολλά όπως στο κλίμα αυτού του χώρου ακούγεται.

(Ιστορίες από τα παλιά - Σημειώσεις από την ομάδα εργασίας για την προβολή του Λαύκου - Επανασυγγραφη Χρήστος Κωστάκης)