ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ ΣΤΟ ΠΗΛΙΟ

ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ 

Κυριακή των Βαΐων: Τι γιορτάζουμε;

Η Κυριακή μετά το Σάββατο του Λαζάρου είναι η Κυριακή των Βαΐων. Πρόκειται για την τελευταία Κυριακή της Σαρακοστής και ταυτόχρονα την πρώτη ημέρα της Μεγάλης Εβδομάδας.

Η Κυριακή των Βαΐων θεωρείται μια ιδιαίτερα σημαντική γιορτή για την Ορθόδοξη Εκκλησία, καθώς την ημέρα αυτή γιορτάζουμε την πανηγυρική είσοδο του Κυρίου Ιησού Χριστού στην Ιερουσαλήμ «μετά βαΐων και κλάδων». Όπως μας αναφέρουν οι Ευαγγελιστές, την επόμενη ημέρα της αναστάσεως του Λαζάρου, ο Ιησούς έστειλε δύο από τους Μαθητές του, να του βρουν ένα γαϊδουράκι. Πάνω σε αυτό σκόπευε να πάει στην Ιερουσαλήμ.   Εκείνες τις ημέρες είχε μαζευτεί πολύς κόσμος στην πόλη, για τον εορτασμό του Εβραϊκού Πάσχα. Το Εβραϊκό Πάσχα ήταν γιορτή που γινόταν σε ανάμνηση της απελευθέρωσης των Εβραίων από τους Αιγύπτιους. Πάνω στο γαϊδουράκι, λοιπόν, εισήλθε ο Ιησούς στην Ιερή Πόλη. Ο λαός είχε ήδη μάθει για την Ανάσταση του Λαζάρου, αφού η Βηθανία απήχε μόλις 2,5 χιλιόμετρα από την Ιερουσαλήμ. Τόσο το θαύμα στην Βηθανία, όσο και η υπόλοιπη «δράση» του Ιησού, οδήγησαν τον λαό να τον υποδεχθεί όπως όριζε το εθιμοτυπικό της υποδοχής βασιλέων. Έστρωσαν κλαδιά (βάγια στα εβραϊκά) φοινίκων στους δρόμους από όπου περνούσε ο Χριστός με το γαϊδουράκι και Τον επευφημούσαν τραγουδώντας «Ωσαννά ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου, ο βασιλεύς του Ισραήλ» (Ιωάν.12:13).

Από τα βάια, πήρε το όνομα της η ημέρα αυτή. Με την είσοδο του Ιησού στην Ιερουσαλήμ ξεκινά το Θείο Δράμα. Ο Χριστός εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα «επί πώλον όνου». Πορεύεται και οι Ισραηλίτες τον υποδέχονται με τιμές ως Βασιλιά. Εκείνος δεν δίνει ιδιαίτερη σημασία στις τιμές, δεν περιορίζεται στο πανηγύρι, στην πρόσκαιρη δόξα, αλλά προχωρεί στο σταυρό και την Ανάσταση. «Πώλω καθίσας, ο λόγω τείνας πόλον, Βροτούς εκζητεί λύσαι της αλογίας». Η είσοδος του Χριστού στα Ιεροσόλυμα είναι τελικά η είσοδος του μαρτυρίου στην επίγεια ζωή του Κυρίου. καθώς λίγες ημέρες μετά θα μαρτυρήσει και θα θανατωθεί στο σταυρό, για να θανατώσει το θάνατο και να χαρίσει τη ζωή.

Σήµερον έρχεται ο Χριστός, ο επουράνιος Θεός 

στην πόλη Βηθανία, µε κλάδους, µε βαία. 

Έβγατε, παρακαλούμε, για να σας διηγηθούµε, 

για να μάθετε τι γίνη, σήμερον στην Παλαιστίνη. 

 Εις την πόλιν Βηθανία, Μάρθα κλαίει και Μαρία.

Λάζαρον τον αδερφόν τους,

τον γλυκύν και καρδιακόν τους.

Τον μοιρολογούν και λένε,

τον μοιρολογούν και κλαίνε.

Τρεις ηµέρες τον θρηνούσαν και τον εμοιρολογούσαν.

Την ηµέρα την τετάρτη κίνησε ο Χριστός για νάρθει.

Τότε βγήκε η Μαρία έξω από τη Βηθανία

κι εμπρός του γονατίζει και τους πόδας του φιλεί.

«Αν εδώ ήσουν, Χριστέ µου, δεν θα πέθαν’ ο αδερφός µου.

Μα και τώρα εγώ πιστεύω και καλότατα ηξεύρω

πως το δύνασ᾽ αν θελήσεις και νεκρούς να αναστήσεις».

Λέγει: «Πίστευε, Μαρία, πάµε τώρα στα μνημεία».

Τότε ο Χριστός δακρύζει και τον Άδη φοβερίζει.

«Άδη, Τάρταρε και Χάρο, Λάζαρέ µου, θα σε πάρω.

Έβγα έξω, Λάζαρέ µου, φίλε και αγαπητέ µου».

Τότε ο Λάζαρος λυτρώθη, ανεστήθη κι εσηκώθη

ζωντανός, σαβανωὠμένος και µε το κερί ζωσμένος.

Τότε η Μάρθα και η Μαρία, τότε όλη η Βηθανία

«Δόξα τω Θεώ φωνάζουν και το Λάζαρο ξετάζουν:

-Πες µας, Λάζαρε, τι είδες, εις τον Άδην που επήγες;,

-Ἑίδα φόβους, είδα τρόµους, είδα βάσανα και πόνους.

Δώστε µου λίγο νεράκι, να ξεπλύνω το φαρμάκι

της καρδίας, και των χειλέων και µη µε ρωτάτε πλέον.

Πηγη: Αναστασία Ιατρίδου (Μούρεσι 1966)

Καταγραφή: Κώστας Λίαπης