ΑΓΙΟΣ ΒΛΑΣΙΟΣ

Ο Άγιος Βλάσιος είναι χωριό της περιφερειακής ενότητας Μαγνησίας, βρίσκεται 16 περίπου χιλιόμετρα από την πόλη

του Βόλου σε υψόμετρο 300 µμέτρων. Το χωριό αρχικά ονομαζόταν Καραµπάσι, αλλά τώρα πλέον έχει μετονομαστεί

σε Άγιος Βλάσιος . Είναι χτισμένο σε ένα λόφο πάνω από το χωριό Λεχώνια και νοτιοδυτικά του χωριού Άγιος Γεώργιος Νηλείας.
Είναι κατάφυτο από διαφόρων ειδών δέντρα και βρίσκεται αριστερά µιας µμεγάλης ρεματιάς που θεωρείται ως µια από τις πιο ειδυλλιακές και οργιαστικά πράσινες γωνιές του Πηλίου . Σκιάζεται από πανύψηλα πλατάνια τα οποία  ζωογονούνται από τα ψυχρά νερά µιας πηγής που βρίσκεται σε ένα σημείο όπου υψώνεται το θαυμάσιο εξωκλήσι του Ιωάννου του Προδρόμου.
Τα στοιχεία για την κοινότητα που υπήρχαν πριν την απελευθέρωση από τους Οθωμανούς στα 1881 ήταν σχετικά λίγα.
Το 1815 ήταν ένα χωριουδάκι ανάμεσα στα γύρω του κεφαλοχώρια, µε πολλές, όμως, φυσικές καλλονές και µε πενήντα σπίτια χριστιανών, σύμφωνα µε τον Αργύριο Φιλιππίδη.
Ο οικισμός έχει πολλά χωράφια όπου καλλιεργούνται διάφορα οπωρολαχανικά, παράγεται µμετάξι που το πραγματεύονται στον κάμπο καθώς και λάδι. Οι άνθρωποί του είναι γνωστοί ως δουλευτάδες. Έχουν πολλά νερά για το πότισμα των µπαχτσέδων και την πόση των ανθρώπων.
Διοικητικά, ήταν υποκείμενοι στο βοεβόδα της Αργαλαστής.  Λίγα χρόνια μετά την έναρξη της επανάστασης του 1821, το Καραµπάσι έγινε πρωτεύουσα των βακουφιών του Πηλίου. 

ΑΓΙΟΣ ΒΛΑΣΙΟΣ - ΒΙΟΣ

Εορτάζει στις 11 Φεβρουαρίου

Ἀπολυτίκιον Αγίου Βλασίου

«Τῶν θαυµάτων ἀκτῖσι καταλαµπόµενος, καὶ αἱµάτων τοῖς ῥείθροις ἐπισταζόµενος, τοὺς τὴν σεπτήν σου ἑορτὴν ἑορτάζοντας, ἐλευθέρωσον παθῶν καὶ κινδύνων χαλεπῶν, ὦ Βλάσιε Ἱεράρχα, καὶ νῦν δυσώπει Κυρίῳ, ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡµῶν».

Μέσα στην µακρόχρονη πορεία της ένδοξης εκκλησιαστικής ιστορίας της αγιοτόκου Μικράς Ασίας, έλαµψαν από τους πρώτους κιόλας χριστιανικούς αιώνες φωταυγείς αστέρες, οι οποίοι αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν για την αγάπη του Ιησού Χριστού. Ανάµεσα στις ευλογηµένες µορφές της µαρτυρικής µικρασιατικής γης, που έλαβαν τον αµάραντο φωτοστέφανο του µαρτυρίου είναι και ο τιµώµενος στις 11 Φεβρουαρίου,  ένδοξος ιεροµάρτυς Άγιος Βλάσιος, επίσκοπος Σεβαστείας. Ο λαοφιλής σε Ανατολή και Δύση ιεροµάρτυρας Βλάσιος έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Λικίνιου (308-323 µ.Χ.). Σπούδασε την επιστήµη της ιατρικής και αφιλοκερδώς προσέφερε τις υπηρεσίες του στους πάσχοντες και ασθενείς, ενώ σε διάφορες περιπτώσεις έδινε ακόµα και τα φάρµακα καθώς και τα έξοδα νοσηλείας στους αρρώστους. Τέλεσε και πάρα πολλά θαύµατα σε διάφορους πάσχοντες ανθρώπους ὀπως και σε διάφορα ζώα, καθώς έτρεφε υπερβολική αγάπη γι’ αυτά. Ο χαρισµατικός αυτός ιεράρχης ανέπτυξε µια πλούσια πνευµατική δράση στην επισκοπή του, αλλά φοβούµενος την ασέβεια και την παρανοµία των αρχόντων της εποχής του και επιζητώντας περισσότερη ησυχία και άσκηση, κατέφυγε στο Αργαίο Όρος και εγκαταστάθηκε µέσα σε ένα σπήλαιο. Στο χώρο αυτόν προσευχόταν αδιάλειπτα στον Παντοδύναµο Θεό και έφτασε σε τέτοιο ύψος αγιότητας και αρετής ώστε πλήθος κόσµου τον επισκεπτόταν και ζητούσε την ευλογία του. Ακόµη και τα άγρια ζώα της περιοχής προσέρχονταν κοντά του και δεν αποχωρούσαν, αν δεν τα ευλογούσε.  

Την εποχή αυτή, ο ειδωλολάτρης ηγεµόνας Αγρικόλας έδωσε διαταγή στους κυνηγούς να πιάσουν σαρκοφάγα ζώα για να χρησιµοποιηθούν στις θηριοµαχίες και για να καταβροχθίσουν τους χριστιανούς. Όταν έφτασαν στο βουνό και πέρασαν από το σπήλαιο, όπου βρισκόταν ο άγιος, έκπληκτοι αντίκρισαν πλήθη άγριων ζώων να είναι συγκεντρωµένα και να λαµβάνουν τις ευλογίες του ιεράρχη, ο οποίος προσευχόταν στο Θεό. Βλέποντας οι κυνηγοί το παράδοξο αυτό θέαµα, επέστρεψαν στη πόλη και ενηµέρωσαν τον ηγεµόνα. Τότε εκείνος έδωσε τη διαταγή να συλληφθούν όλοι οι χριστιανοί που βρίσκονταν εκεί, καθώς και ο Άγιος. Όταν επέστρεψαν οι κυνηγοί, βρήκαν τον άγιο να προσεύχεται και τον διέταξαν να τους ακολουθήσει.
Καθ’ οδόν ο άγιος επιτέλεσε ένα θαύµα, θεράπευσε ένα παιδί που του είχε κολλήσει ένα κόκκαλο ψαριού στο λαιµό. Εξαιτίας αυτού του θαύµατος, ο Άγιος Βλάσιος θεωρείται στην Ανατολική και τη Δυτική Εκκλησία ως γιατρός των παθήσεων του λαιµού. Φτάνοντας ο Άγιος στη Σεβάστεια, δόθηκε η εντολή να φυλακιστεί. Την επόµενη ηµέρα οδηγήθηκε ενώπιον του ηγεµόνα, ο οποίος τον υποδέχθηκε µε ωραίους λόγους προσπαθώντας να τον πείσει να θυσιάσει στους ειδωλολατρικούς θεούς. Ο άγιος όµως αποκάλεσε δαίµονες τους ψεύτικους θεούς, και δήλωσε ότι όσοι τους λατρεύουν θα καούν στη Κόλαση. Στη συνέχεια ο ηγεµόνας υπέβαλε τον άγιο σε φρικτά βασανιστήρια, επειδή αρνήθηκε να θυσιάσει στα είδωλα.
Όµως ο ένδοξος ιεροµάρτυρας είπε στον σκληρόκαρδο ηγεµόνα ότι ούτε ο θάνατος, ούτε τα βασανιστήρια τον φοβίζουν και µπορούν να κάµψουν την πίστη του. Οι στρατιώτες αφού τον µαστίγωσαν µε δυνατά ραβδιά, τον κρέµασαν από ένα ξύλο και στη συνέχεια τον οδήγησαν σιδηροδέσµιο στη φυλακή. Τότε τον ακολούθησαν επτά γυναίκες, οι οποίες σκούπιζαν τα τραύµατά του και στη συνέχεια οµολόγησαν µπροστά στον ηγεµόνα την χριστιανική πίστη τους µε αποτέλεσµα να τις αποκεφαλίσει. Έπειτα τον έριξαν στο βυθό µιας λίµνης. Πολλοί θεωρούν πως ο Άγιος ρίχτηκε στην ίδια λίµνη όπου µαρτύρησαν οι Άγιοι 40 Μάρτυρες.
Όµως, ο Άγιος µετά τη θαυµατουργική επέµβαση του Θεού διασώθηκε και εξοργισµένος τότε ο ηγεµόνας, διέταξε τους στρατιώτες του να τον αποκεφαλίσουν το 316 µαζί µε άλλα δύο µικρά παιδιά, τα οποία είχαν διδαχθεί από τον Άγιο µέσα στη φυλακή τη χριστιανική πίστη. Στη συνέχεια τα άτοµα που τον ακολουθούσαν πήραν το σώµα του και το έθαψαν, ενώ επιµελήθηκαν και τον τάφο του. Έτσι ο ιεροµάρτυς Άγιος έλαβε από τον Κύριο της δόξας το στέφανο του µαρτυρίου.

Στο Μηνολόγιο του αυτοκράτορος Βασιλείου Β´ (976-1025) αναφέρεται: «ΜΗΝΙ Τῼ ΑΥΤῼ (ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ) ΙΑ΄. Ἄθλησις τοῦ ἁγίου ἱεροµάρτυρος Βλασίου, καὶ τῶν σὺν αὐτῷ ἁγίων γυναικῶν. Οὗτος ἦν κατὰ τοὺς καιροὺς Λικινίου τοῦ Βασιλέως ἐπίσκοπος Σεβαστείας· διὰ δὲ τὸν διωγµόν, ἐκρύπτετο εἰς ἐν τῶν ἐν ὄρει σπηλαίων· ὅπου καὶ τὰ ἄγρια ζῷα ἡµερούµενα χειροήθη ἐγίνοντο, διὰ τῆς εὐλογίας τοῦ ἁγίου. Ὑπάρχων δὲ  καὶ τῆς ἰατρικῆς τέχνης ἔµπειρος, πολλὰς ἰάσεις ἐπετέλει, τὴν τῶν θαυµάτων ἐνέργειαν παρὰ τοῦ Κυρίου λαβών. Οὗτος κρατηθεὶς ἤχθη πρὸς τὸν ἡγεµόνα Ἀγρικόλαον· καὶ ὁµολογήσας τὸ ὄνοµα τοῦ Χριστοῦ, τύπτεται µετὰ ραβδίων· καὶ κρεµασθεὶς ξέεται. Εἶτα ἀπαγοµένου αὐτοῦ ἐν τῇ φυλακῇ, ἠκολούθησαν αὐτῷ γυναῖκες ἑπτά, Χριστιανὰς ἑαυτὰς ὁµολογήσασαι, καὶ εὐθέως ἀπεκεφαλίσθησαν. Ὁ δὲ ἅγιος Βλάσιος, πρῶτόν µεν ἐν τῷ βυθῷ τῆς λίµνης ἐῤῥίφη· καὶ ὡς διὰ ξηρᾶς πρὸς τὴν γῆν ἐξέβη, καὶ µετὰ ταῦτα ἀπετµήθη τὴν κεφαλήν, µετὰ τῶν δύο βρεφῶν, τῶν ὄντων µετ’ αὐτοῦ ἐν τῇ φυλακῇ»

ΑΓΙΟΣ ΒΛΑΣΙΟΣ 

Ο Ναός του Αγίου Βλάσιου

Διακόσια χρόνια από την ανέγερση της εκκλησίας στο ομώνυμο χωριό το οποίο είχε σώσει ο Άγιος από την επιδημία πανούκλας, προσκυνητές ενισχύουν προς τιμή Του τον Ι. Ναό Συμπληρώθηκαν πριν από λίγο καιρό διακόσια χρόνια από την ανέγερση του ιερού ναού Αγίου Βλασίου, στο ομώνυμο χωριό του Πηλίου. Βρίσκεται από την πλευρά του Παγασητικού κόλπου και κοντά στο ονομαστό χωριό των Μηλεών. Οι εργασίες ανέγερσης του ναού του Αγίου Βλασίου ολοκληρώθηκαν στις 10 Μαΐου του 1820. Υπεύθυνος για την άρτια κατασκευή και τα υψηλής ποιότητας υλικά που χρησιμοποιήθηκαν ήταν ο φημισμένος πηλιορείτης τεχνίτης της πέτρας Δήμος Ζουπανιώτης. 

Τα εγκαίνιά του έγιναν από τον τότε μητροπολίτη Δημητριάδος Αθανάσιο, ενώ ανακαινιστικές εργασίες έλαβαν χώρα το 1821 με αποκλειστικές δαπάνες των κατοίκων. Εξακολουθεί να τιμάται έως και σήμερα η ημέρα των εγκαινίων με την τέλεση κάθε χρόνο του πανηγυρικού εσπερινού στις 29 Νοεμβρίου. 

ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΕΙΣ: 

Ο ναός πέρασε από διαδοχικές φάσεις ανακαινίσεων μέχρι την αποπεράτωσή του, η οποία ακολούθησε μετά τους καταστροφικούς σεισμούς κατά την περίοδο 1954-1957, που έπληξαν το Βόλο και το Πήλιο. Η εκκλησία είναι διακοσμημένη με μεγάλο αριθμό τοιχογραφιών, η ολοκλήρωση των οποίων επετεύχθη στα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα και οι οποίες αποτελούν σπουδαία ιστορικά κειμήλια. Αξίζει να τονιστεί ότι οι κάτοικοι της περιοχής δεν έπαψαν ποτέ έως σήμερα να συμβάλλουν τακτικά στην οικονομική ενίσχυση της συγκεκριμένης εκκλησίας.

Τις υπηρεσίες τους προσέφεραν έως σήμερα στον Κύριο και στον ναό αξιόλογοι ιερείς. Αξίζει ωστόσο να αναφέρουμε μεταξύ άλλων τον π. Γεώργιο Ράιο, που υπηρέτησε τον ναό ως υποδειγματικός λευίτης για πάνω από 48 χρόνια, αλλά και τον π. Αντώνιο Ζούπη, ο οποίος διακόνησε επίσης και την Ιερά Μονή Παμμεγίστων Ταξιαρχών Πηλίου.

Ο ΜΥΛΟΣ

Σύμφωνα με την ιστορική παράδοση στο σημείο, όπου βρίσκεται σήμερα ο ναός και πριν ακόμη ξεκινήσουν οι εργασίες για την ανοικοδόμηση των πρώτων σπιτιών του χωριού, υπήρχε μοναστήρι όπου στο χώρο εκείνο οι καλόγεροι άλεθαν με την χρησιμοποίηση ενός μεγάλου μύλου. Οι Τούρκοι μετακινούνταν από τις πεδινές περιοχές προς την τοποθεσία όπου ορθώνεται σήμερα ο ναός, έτσι ώστε να αλέσουν το σιτάρι στο Καρά (μαύρο) μπάσι (κεφάλι), όπως συνήθιζαν τότε να λένε εξαιτίας του σκούφου που φορούσαν οι καλόγεροι. Η συχνή λοιπόν αναφορά αυτής της ονομασίας συνέβαλε ώστε το χωριό να αποκαλείται από εκείνο το σημείο και μετά Καραμπάσι.

ΤΟΥΡΚΟΙ ΑΛΛΑΞΟΠΙΣΤΗΣΑΝ ΚΑΙ ΒΑΠΤΙΣΤΗΚΑΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ

Ως προς δε την μετονομασία του χωριού σε Άγιος Βλάσιος, όπως σήμερα καλείται το εν λόγω χωριό, υπάρχουν δύο εκδοχές.

Η πρώτη σχετίζεται με τη χρονιά του 1860, όταν στο χωριό είχε ενσκήψει επιδημία πανούκλας. Οι κάτοικοι φοβισμένοι από την έλευση του κακού, περιέφεραν την εικόνα του Αγίου σε όλα τα σημεία του οικισμού και προσευχήθηκαν με όλη τους τη δύναμη και ταπεινότητα στον Άγιο Βλάσιο ζητώντας τη βοήθειά του. Οι δεήσεις τους εισακούστηκαν και με τη θαυματουργική παρέμβαση του αγίου η συμφορά αποτράπηκε και το χωριό σώθηκε. Το γεγονός αυτό άσκησε βαθιά επίδραση και στους Τούρκους, οι οποίοι είχαν εξίσου φοβηθεί με τους Ελληνες. Οι περισσότεροι μάλιστα από αυτούς βλέποντας το θαύμα με τα μάτια τους αποφάσισαν να αλλαξοπιστήσουν και να βαπτιστούν χριστιανοί!

Υπάρχει βεβαίως και η δεύτερη εκδοχή, την οποία αξίζει να αναφέρουμε: Σύμφωνα με αυτήν οι Ελληνες, οι οποίοι έφυγαν από το Πήλιο και μετανάστευσαν στην Κωνσταντινούπολη για αναζήτηση καλύτερης εργασίας, προχώρησαν στη δημιουργία μιας αδελφότητας στην περιοχή Σεβάστεια της Καππαδοκίας.

Εκεί, λοιπόν, ανακάλυψαν ότι οι ντόπιοι Έλληνες συνήθιζαν να εορτάζουν τη μνήμη του Αγίου Βλασίου. Σιγά-σιγά οι εκ του Πηλίου Ελληνες άρχιζαν να καλοβλέπουν την προοπτική να πράξουν και από την πλευρά τους κάτι, έτσι ώστε να τιμήσουν τον Άγιο Βλάσιο ευχαριστώντας τον για το ότι είχε σταθεί αρωγός στον αγώνα για της επιβίωσή τους.

Ξεκίνησαν, λοιπόν, να αποταμιεύουν χρήματα και να τα στέλνουν στον τόπο τους, με την παράκληση να χρησιμοποιηθούν αυτά για έναν και μόνο σκοπό: Να χτιστεί ένας ναός αφιερωμένος στον Άγιο Βλάσιο!

Δεκάδες πιστοί με προβλήματα υγείας βρήκαν γιατρειά!

Πολλοί είναι οι επισκέπτες του ναού αυτού καθόλη τη διάρκεια του χρόνου. Τα τελευταία χρόνια τον επισκέπτονται για να προσκυνήσουν πολλοί Βορειοελλαδίτες και ειδικότερα Θεσσαλονικείς. Αυτό αποδίδεται στο γεγονός ότι πολλοί από τους παππούδες τους, οι οποίοι είχαν καταγωγή από την Καππαδοκία, είχαν λάβει κατά την βάπτισή τους το όνομα Βλάσιος.

ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ

Πολλοί, επίσης, είναι και οι πιστοί οι οποίοι φροντίζουν να ενισχύουν τον ναό με δωρεές. Μάλιστα, δεν είναι και λίγοι εκείνοι -είτε είναι από την ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλίας, είτε από την υπόλοιπη Ελλάδα- οι οποίοι κατάφεραν να γιατρευθούν από σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζαν, και για αυτό τον λόγο συνεισφέρουν τακτικά στην ενίσχυση με κάθε τρόπο του ναού.

Η φήμη της θαυματουργής εικόνας του Αγίου Βλασίου έχει ξεπεράσει τα σύνορα της Ελλάδας και έχει φτάσει σε όλον τον πλανήτη. Οι ντόπιοι συχνά κάνουν λόγο για την περίπτωση ενός Έλληνα, ο οποίος όντας κάτοικος των ΗΠΑ και με θητεία στον πόλεμο του Βιετνάμ, όταν πληροφορήθηκε για την ύπαρξη του Αγίου Βλασίου ταξίδεψε έως το ομώνυμο χωριό για να γνωρίσει την ιστορία και τα θαύματα του Αγίου.